In Ik mag niet klagen zoekt Marcel van Roosmalen naar het antwoord op de vraag hoe het in zijn leven toch zo gigantisch uit de hand heeft kunnen lopen. En komt hij uit bij Arnhem, een stad waar je bij geboorte al met 2-0 achter staat maar waar hij tot zijn spijt uitgroeide tot de Arnhemmer des Vaderlands.

Buiten de stadsgrenzen maakt hij furore met zijn messcherpe formuleringen en arendsoog voor het menselijk tekort en wordt daarom gehaat en bedreigd. Binnen de stadsgrenzen wordt hij op handen gedragen. Toch is terugverhuizen naar Arnhem geen optie, omdat hij zeker weet dat dat alleen maar kan tegenvallen. Wat blijft er dan nog over? Niets. En klagen mag hij ook al niet.